مطلب زیبا و معناداری را در وبلاگ دوست عزیزم استاذنا راجع به بحث تشیع و تسنن دیدم که بسیار عالی توضیح فرموده اند ... عین مطالب را برای شما دوستان نیز درج می کنم:

یک شبهه
نکته‌ی مهمی که ممکن است برای جمعی (چه شیعه، چه سنی، چه غیر مسلمان) مطرح باشد این است که آیا این همه تلاش شیعه در جمع‌آوری اسناد و مدارک مختلف و نوشتن این همه کتاب‌های مبسوط برای اثبات این‌که حق با چه کسی است و خلیفه‌ی بعد از رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) چه کسی بوده
تلاش‌ بر سر یک مسأله‌ی انقراض یافته است؟
و آیا لازم است شیعه این همه تلاش‌هایش را برای اثبات این مسئله بگذارد؟

وظیفه‌ی ما
عمده‌ترین وظیفه‌ای که ما در رابطه با مکتب تشیّع داریم این است که اول خودمان این نکته را درست هضم کنیم و بعد برای دیگران به خوبی منتقل کنیم که آیا واقعاً این همه تلاش تشیّع بر سر یک مسأله‌ی انقراض یافته است یا نه تمام این تلاش‌ها و مباحثی که شیعه دارد بر سر یک امر زنده‌ای است که تا زندگانی برای انسان هست این امر زنده است.

شیعه اگر شرح حال مولا را می‌نویسد، اگر از علی بن ابیطالب (علیه السلام) می‌گوید مسأله مسأله‌ی شخص علی‌بن‌‌ابیطالب (علیه السلام) نیست بلکه در حقیقت می‌خواهد استیفاء حقوق انسانی را بکند؛ در حقیقت می‌خواهد از اسلام دفاع کند و دفاع از اسلام یعنی دفاع از مجموعه‌ی حقوق انسانی. این را باید خوب هضم کنیم.

اعتقادمان این است که اگر ساختار فکری تشیّع را از اسلام بگیریم اسلام هیچی ندارد. ساختار فکری تشیّع هم ملازم با شخصیّت اهل‌بیت (علیهم السلام) است. یعنی اگر جهان بشریّت این شخصیّت‌ها را بشناسد اسلام حقیقی را شناخته؛ اگر اسلام حقیقی را بشناسد بحث انسان‌شناسی را هضم کرده و انسان‌شناسی یک بحثی است که همه‌ی بشریّت درگیرش‌ هستند. پس دفاع از مولا نیست، دفاع از شخص نیست، ما اگر از حضرت امیر (علیه السلام) حرف می‌زنیم دفاع از اسلام است. لذا گاهی برایتان نقل کردم آن شاعر سنّی خیلی قشنگ این شعر را گفته دیگر:

              لَإن قیل اسلامٌ و ما قیل حیدرٌ                         و ذلک قلبٌ لیس یَنبِضُهُ دمُ

(اگر بگوییم اسلام و نام مولا را نبریم اسلام بدون علی‌بن‌ابیطالب مثل کالبد بدون روح است.
اگر از حضرت علی (علیه السلام) بحث می‌کنیم به خاطر این است که خود اهل‌سنّت در حدیث متواتر می‌نویسند که پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:«علیٌ مع الحقّ و الحقُّ مع علی».
امروز یک انسان آزاده را در دنیا پیدا می‌کنید که به دنبال حقّ نباشد؟ پیغمبر این حقّ را در علی منحصر می‌کند و می‌گوید: «علیٌ مع الحقّ و الحقُّ مع علی».

اگر از مولا بحث می‌کنیم به خاطر این است که خود بزرگان اهل‌سنّت می‌نویسند:«إن ولیتموها علیً وَجدتموه هادیاً مهدیاً یسلک بکم علی الطریق المستقیم»
اگر از علی بحث می‌کنیم به خاطر این است که پیغمبر هادی و مهدی بودن را منحصر در مولا کرده است. و آیا هیچ انسانی هست که بگوید من از راه هدایت گریزان هستم و نمی‌خواهم راه هدایت را داشته باشم؟

آن وقت جالب است بدانید گاهی حق به زبان خود مخالفین روشن می‌شود.
آلوسی بغدادی صاحب روحُ‌المعانی یک سنّی بسیار متعصّب است. کتاب روحُ‌المعانی او هم کتاب عجیبی است؛ در هر جای آن که توانسته به شیعه نیش زده؛ هر جا توانسته تلاش کرده شیعه را تنقیص کند. جلد 23 ام این کتاب ذیل آیه شریفه‌ی: «وقفوهم انهم مسئولون» را ببینید.

و به اندازه دانایی من و تو شهرمان آباد است!

و به قدر اعتلای نام ایران عزیز ... وطن ... وطن است!

و به آغاز پرواز منیت از دل و ورود صهبای یکرنگی در او ... جانمان تازه تر از روح هواست.

به چه می اندیشیم؟

به بهاری که از پس خاطره ها می آید؟

یا به جهانی آبادتر؟

فهم ما از دانایی چیست؟

دفن این گنجینه در پستوی نهان با کیست؟

مردمان من بیشمارند در روی زمین ...

مردمان من ... بی شک ... اصحاب آسمان اند ... و زلال تر از آب روان.

من تو را می خوانم ای دوست ... به آغاز روشنایی که در دستان من و تو چشمه شده.

با من بنشین یک دم و از ما حرف بزنیم ... .

هموطنم ... همهمه ها را خاموش نما ... نور دلت را به چراغی ابدی روشن دار ... به نگاه مهدی(عج) و به صدای حق.

هموطنم ... از غوغای جهان حاصل ندهد بار و بری ... عشق است که منجی آخر بشود.

لبیک به هنگامه طوف حریم طوق حرم بر گردن توست ... آری آمدن بوی بهار نزدیک است.

بهار نزدیک است ...

*********

مقدمه ای بود برای ابلاغ رسالت بزرگی که بعد از دفاع مقدس و این حماسه ی ظیم بر دوشمان سنگینی می کند و اینک نظرتان را به بخش دوم جلب می کنم:

دفاع مقدس  خورشیدی است که هشت سال پیاپی بر آسمان میهن مان تابید و هنوز از شکوه جاودانه اش انوار معرفت و سعادت بر پهنه جهان اسلام می درخشد.
هشت سال دفاع مقدس ایران اسلامی در برابر عراق بر روی انقلاب های جهانی و نهضت های اسلامی تاثیری را که می باید گذاشت .

جنگی عظیم که به قیمت خون شهدایی گرانقدرتمام شد و هرچند وجود نازنین شان را از ما گرفت اما به واسطه دلیرمردی های آنان مرز پر گوهر ایران برای همیشه از تجاوز سلطه گران و متجاوزان در امان ماند.خونی که برای دفاع از میهن اسلامی ریخته شد ادامه نهضت حسینی بود ، چراکه «حوادث و وقایع عاشورا همه وقایعی است که با خون نوشته شد مثل کسانی که گاهی نقل می شود ... با انگشت خود و خون خود وصیت خود را می نویسند ...تاریخ نشان می دهد که سخنانی که با خون نوشته شده هرگز پاک نمی شود زیرا از کمال صداقت و خلوص و عمق تصمیم و اندیشه حکایت می کند.. » و هنوز بر صفحه های تاریخ خون پاک مردان رزم باقی است و تاریخی که هر روز مرور می شود امروز در دست مردان جهان اسلام است و می بینیم مجاهدت ها و رزم آوریهایی که در پرتو سرمشق گیری از دفاع مقدس ایران اسلامی  امروز در سرتاسر جهان صورت می گیرد چقدر به ارزش دفاع مقدس ایران افزوده است .

ادامه دارد ...